by Seshata on 05/05/2015 | Teelt

5 dingen die je moet weten over zelfbloeiende zaden

Teelt Zelfbloeiende (autoflowering) zaden zijn een vrij recente innovatie in de wereld van de cannabisteelt. Zelfbloeiende planten stammen genetisch af van C. ruderalis, die van oorsprong voorkomt in Rusland en Centraal-Azië, en zijn om te gaan bloeien niet afhankelijk van veranderingen in de lichtcyclus. In plaats daarvan reageren ze op een eigen reeks stimuli en bloeien ze al naar gelang leeftijd en grootte.


Wat is C. ruderalis?

Cannabis ruderalis is de vermeende derde species (of subspecies) van cannabis en wordt aangetroffen op de meer noordelijke gedeelten van het noordelijk halfrond, met name in Rusland. C. ruderalis onderscheidt zich door zijn compacte vorm, geringe niveau aan cannabinoïden, winter- en koudebestendigheid en, natuurlijk, de neiging om ongeacht de lichtcyclus te gaan bloeien wanneer hij een bepaalde leeftijd en omvang heeft bereikt.

Ten gevolge van het extreme klimaat en het korte groeiseizoen in de natuurlijke habitat van C. ruderalis is de plant zo geëvolueerd dat hij groeit, bloeit en zaad schiet in een kort tijdbestek en niet wacht tot het lichtniveau lager wordt. Tegen die tijd begint het meestal al te vriezen en zijn de temperaturen niet gunstig meer. In plaats daarvan begint de plant te bloeien zodra hij vier of vijf takken geproduceerd heeft en ongeveer 50 cm hoog is geworden.

Wat zijn commerciële ‘zelfies’ en ‘superzelfies’ (autos en super-autos)?

De afgelopen twee decennia hebben telers geëxperimenteerd met kruisingen tussen genetica van C. ruderalis en populaire cannabissoorten met een hoog gehalte aan cannabinoïden, met als doel commercieel interessante, zelfbloeiende hybriden te produceren. Het is goed mogelijk dat andere zelfbloeiende landrassen ook een rol hebben gespeeld bij de ontwikkeling van de eerste ‘zelfies’, zoals een plant die in telerskringen bekend staat als Mexican Rudy. Dit is een ruderalis-achtige plant die, zoals de naam al doet vermoeden, voorkomt in Mexico. Men zegt dat Mexican Rudy gebruikt is om LowRyder te produceren, een van de eerste commerciële zelfbloeiende soorten.

Zelfbloeiende cannabissoorten worden doorgaans niet hoger dan 50 cm
Zelfbloeiende cannabissoorten worden doorgaans niet hoger dan 50 cm

De eerste golf commerciële zelfies, inclusief LowRyder, bestond uit gemiddeld erg kleine planten van nog geen 40 cm hoog. Ze bevatten niet veel cannabinoïden en missen aroma en potentie. Generaties lang kruisen en terugkruisen heeft er echter toe geleid dat een reeks soorten met meer potentie is ontwikkeld. Ze staan bekend als ‘superzelfies’ (super-autos). Superzelfies zijn doorgaans veel hoger en voller dan standaardzelfies en hun ruderalis-voorouders en kunnen wel 90 tot 100 cm hoog worden. Een uitgebreide selectie autoflowering en super-autoflowering soorten vind je hier.

Zelfbloeiende planten hebben geen duisternis nodig

Zelfbloeiende planten zijn voor het beginnen met bloeien niet afhankelijk van de lichtcyclus en kunnen derhalve met goed gevolg worden gekweekt met een lichtcyclus die ergens tussen 16/8 en 24/0 ligt. Veel kwekers gebruiken voor hun zelfies een 24/0-regime. Andere vinden echter dat alles boven 16/8 overbodig is en dat met 16/8 bespaard kan worden op de elektriciteitsrekening zonder een kleinere oogst te krijgen.

Het is bovendien mogelijk dat sommige hormonale en metabolische processen in het donker plaatsvinden en dat je planten ‘nachtrust’ gunnen ze gezonder en sterker maakt. Dit is echter niet meer dan een ervaringsfeit en er bestaat geen empirisch bewijs dat dit ondersteunt, althans niet in het geval van zelfbloeiende cannabis.

Zelfies kunnen het hele jaar buiten worden gekweekt

Als je het geluk hebt in een mild tot warm klimaat te leven dat gunstig is voor buitenkweek, dan zijn de mogelijkheden voor het kweken van zelfbloeiende soort onbeperkt. Omdat het slechts 8 tot 10 weken duurt voordat een zaadje een oogst oplevert, kun je wel vier tot vijf oogsten per jaar krijgen, mits de omstandigheden het hele jaar door gunstig zijn. Bovendien zijn zelfbloeiers zo winterhard dat ze blijven groeien zolang de temperatuur boven het vriespunt blijft. Zelfies zijn meestal vorstbestendig, maar wanneer de vorst voortduurt, geeft zelfs de meest winterharde soort de geest.

Superzelfies worden een stuk groter van zelfies, maximaal zo'n 100 cm
Superzelfies worden een stuk groter van zelfies, maximaal zo’n 100 cm

Het is ook belangrijk te onthouden dat zelfies niet in alle gevallen volledig gestabiliseerd zijn en er veel langer over kunnen doen om te gaan bloeien dan aangegeven. Koop je zaden dus alleen bij een gerenommeerde verkoper. Desondanks steken zelf de zelfies die er buitenshuis het langst over doen (achttien weken van zaad tot oogst lijkt wel de bovengrens te zijn) nog steeds gunstig af bij de buitensoorten die afhankelijk  zijn van een lichtcyclus. Deze hebben namelijk 20 weken of langer nodig, afhankelijk van de soort.

Zelfbloeiende zaden klonen is lastig

Lichtcyclusafhankelijke cannabissoorten zijn eenvoudig te klonen omdat ze in een kunstmatig verlengde vegetatieve staat kunnen worden gehouden door de lichtcyclus op 18/6 of hoger te houden. Daardoor kunnen de stekjes zo lang groeien als nodig is om hoogte en formaat te ontwikkelen voordat de verandering in lichtcyclus aanzet tot bloeien. Dit eenvoudige concept is irrelevant voor zelfies omdat de plant begint te bloeien nadat een bepaalde hoeveelheid tijd voorbij is gegaan, ook al blijft het licht 18 uur per dag of langer aan.

Dit heeft geleid tot het wijdverbreide geloof dat zelfbloeiende cannabiszaden niet kunnen worden gekloond, aangezien de stekjes gedwongen zijn het genetische tijdpad van de moederplant te volgen en dus gaan bloeien wanneer zij gaat bloeien. Uit deze logica volgt dat de stekjes onvoldoende groot worden en de oogst dus verwaarloosbaar zal zijn. Enkele kwekers is echter een andere mening toegedaan. Zij zijn er in geslaagd hun zelfies te klonen en ze in vegetatieve modus te laten groeien totdat ze bijna zo groot waren als moeder zelf. Zodra ze hun maximale omvang bereikt hebben, beginnen ze te bloeien.

Stekjes van zelfies gaan vrijwel meteen bloeien tenzij strikte maatregelen worden genomen
Stekjes van zelfies gaan vrijwel meteen bloeien tenzij strikte maatregelen worden genomen

Essentieel bij het klonen van zelfbloeiende planten is om alleen stekjes te nemen van de onderste takken. Deze lijken namelijk hormonaal stabieler te zijn dan de meer recente aangroei bovenin. De belangrijkste eindsteel, ook wel apicale meristeem geheten, krijgt als eerste deel van de plant het teken om te gaan bloeien. Dit signaal heeft tijd nodig om door te dringen tot de lagere regionen van de plant. Er is dus een korte tijd tussen het eerste optreden van de geslachtskenmerken – aangenomen dat gewone, niet-gefeminiseerde zelfbloeiende zaden worden gebruikt – en het doordringen van de bloeihormonen tot in alle weefsels van de plant. Het kan hierbij gaan om slechts enkele uren. Daarom is het essentieel om je planten in de gaten te houden op pre-bloemen en stekjes te nemen zodra deze verschijnen.

Daarna moet je ze in vochtige omstandigheden onder lage lichtintensiteit bewaren totdat ze wortel hebben geschoten. Wanneer ze wortels hebben, ondergaan ze vegetatieve groei totdat ze ongeveer 80% van de omvang van de moederplant hebben bereikt en ze een vergelijkbare eindoogst produceren.

Reageren

Heb je een standpunt? Deel hem dan hieronder.

Leave a Comment

Please enter a name
Oops, looks like you forgot something?
Read More
Read More
Read More
Read More
Read More
Read More
Read More
Read More