Een nieuw type cannabissoorten
Laat me de nieuwe soorten zien!

by Micha on 14/12/2018 | Cultureel

Gezonde winst? Medicinale cannabis als exportmogelijkheid

Medicinale cannabis Tijdens campagnes voor legalisering van medicinale marihuana worden vaak vooral economische belangen in plaats van argumenten op het gebied van gezondheid genoemd. Veel landen, waaronder Griekenland, Colombia en Zuid-Afrika willen geld verdienen met de export, terwijl ze hun eigen patiënten vergeten. Dit is niet alleen oneerlijk, maar ook nog eens onethisch!


Cannabis is populair. Nu steeds meer landen medicinaal gebruik van cannabis toestaan, is er een echte Green Rush aan de gang. In het beursnieuws worden dagelijks meerdere aankondigingen gedaan over de recentste status van cannabisaandelen en steeds meer grote bedrijven kondigen aan dat ze deze nieuwe markt opgaan.

Duitsland als melkkoe

Als het over geld verdienen gaat, dan wordt vooral Duitsland nadrukkelijk in de gaten gehouden door internationale beleggers, hedgefondsen en anderen van over de hele wereld die loeren op een kans. Dit komt omdat het een van de weinige landen ter wereld is waar zowel medicinale cannabis als cannabistoppen op federaal niveau legaal zijn, maar dat het groeiende aantal patiënten zelf bij lange na niet kan bevoorraden. Canada, Israël, Nederland en de VS hebben hier geen last van, aangezien patiënten daar alleen medicijnen krijgen die in eigen land geproduceerd zijn.

Gezonde winst? Medicinale cannabis als exportmogelijkheid

Duitsland moet echter steeds meer cannabis importeren en heeft aangekondigd dat het dit zal blijven doen wanneer de binnenlandse productie in 2020 van start gaat. Samen met Canada is Duitsland momenteel de enige markt waar dealers, producenten en beleggers met 100% zekerheid op federaal niveau hun producten legaal kunnen verkopen. En alleen in die twee landen zijn de toppen, extracten en kant-en-klare medicijnen toegestaan en worden ze zelfs vergoed door de ziekenfondsen. Kortom: de markt groeit exponentieel en zal voorlopig afhankelijk blijven van import. Dit brengt uiteraard hebzucht met zich mee. Tot nu toe hebben alleen producenten uit Nederland en Canada de felbegeerde importvergunningen weten te bemachtigen. Israëlische bedrijven hebben ook al aangekondigd dat ze binnenkort medicinale cannabis aan Duitsland willen leveren.

Financiële voordelen wegen vaak zwaarder dan medicinale

Niet alleen landen met een gevestigd medicinale-marihuanaprogramma willen opeens het ooit zo gehate medicijn produceren en exporteren. Inmiddels maken ook landen die tot nu toe gebruikers van het illegale medicijn loodzware straffen oplegden hun grote interesse in de bloeiende cannabissector bekend.

In Luxemburg nam het parlement afgelopen juni letterlijk en figuurlijk van de ene op de andere dag de wetgeving aan om het gebruik van medicinale cannabis toe te staan – iets waar patiënten en dokters jaren zonder resultaat voor hadden gestreden – omdat de cannabisaandelen naar andere landen dreigden te vertrekken. Ondertussen heeft de nieuwe Luxemburgse regering aangekondigd dat ze nog verder gaat en cannabis volledig gaat legaliseren.

In Griekenland, waar in de zomer van 2018 twee Duitsers nog levenslang kregen voor het kweken van 80 planten, werd in diezelfde periode een wet aangenomen om medicinaal gebruik van cannabis toe te staan, waarbij economische motieven duidelijk een rol spelen. Hierbij gaat het er in de eerste plaats niet om om Griekse patiënten toegang te geven tot legale toppen, maar om het verstrekken van aanplantvergunningen, exportvergunningen, belastinginkomsten en banen. Het feit dat de Griekse overheid een wet moest aannemen die binnenlandse patiënten ook toegang gaf tot medicinale cannabis, had niets te maken met begrip, empathie of gezondheidsbeleid, maar was een puur economische zet.

Niet alleen in Griekenland lijkt de binnenlandse bevolking op de tweede plaats te komen na de Internationale Green Rush. In Ghana dromen ze over het exporteren van wiet zonder een medicinale-cannabisprogramma op te zetten. Libanon wil medicinale hasj exporteren omdat ze toch al de beste hasj kweken. Legaal gezien zou dit zoveel beter zijn. Ook hier wordt amper gerept over een binnenlands cannabisprogramma. Zuid-Afrika exporteert al medicinale cannabis, terwijl er in het land zelf geen wettelijke basis voor het gebruik is. Colombia wil ook medicinale cannabis gaan exporteren en is al druk bezig met vergunningen verlenen. Maar in het land waar medicinale cannabis al sinds 2015 legaal is, hebben patiënten nog steeds geen toegang tot gereguleerde en gestandaardiseerde producten. Desalniettemin heeft de regering het planten van 40 ton cannabis goedgekeurd. Ondertussen is het Uruguay, in 2013 gevierd als de pionier van de legalisering, nog steeds niet gelukt om een apart programma voor medicinale cannabis op te zetten, ondanks grootschalige plannen en verkondigingen.

Tegenstanders van cannabis beschuldigden de eerste Amerikaanse activisten ervan niet geïnteresseerd te zijn in de legalisering van medicinale marihuana omwille van gezondheidsredenen, maar omwille van het geld dat ermee te verdienen valt. Nu regeringen, farmaceutische bedrijven en beleggers allemaal mee willen doen, lijken deze angsten waarheid te worden. We kunnen er bijna zeker van zijn dat de uitbaters van de eerste medicinale cannabisapotheken 20 jaar geleden minder bezig waren met de economische gevolgen van hun acties dan diegenen die vandaag de dag op internationaal niveau medicinale marihuana verkopen.

Binnenlandse patiënten maken vaak geen deel uit van het plan

Mogelijke importeurs zoals het federale instituut voor drugs en medische apparaten (BfArM) gaan heel zorgvuldig te werk om de internationale verdragen te respecteren. Landen die nu dromen van een toename van de cannabisexport hebben vaak maar halfslachtig de basisregels en vereisten doorgenomen of hebben zelfs helemaal de moeite niet genomen om ze te lezen. Internationale verdragen vermelden niet alleen de oprichting van een cannabisagentschap, dat tot nu toe alleen in Nederland, Israël, Canada, Jamaica, Australië en Duitsland bestaat, maar ook vele andere voorwaarden waaraan de vele potentieel geïnteresseerde partijen op dit moment niet kunnen voldoen.

Gezonde winst? Medicinale cannabis als exportmogelijkheid

Daarnaast wordt ook verwacht van de producerende landen dat ze eerst aan hun binnenlandse vraag voldoen en alleen overschotten exporteren. Want elk land dat de medicinale voordelen van cannabis erkent en de plant zelfs wil exporteren, kan de binnenlandse patiënten eigenlijk niet criminaliseren of het gebruik ervan alleen maar tolereren. Dit betekent dat alle exportplannen voorafgegaan moeten worden door een nationale wet over het gebruik van medicinale cannabis. Griekenland begrijpt dit in ieder geval, ook al is gezondheidsbeleid geen drijfveer, en heeft samen met de regelgeving over de kweek en de export ook een wet aangenomen die van toepassing is op de eigen burgers. Aangezien er amper informatie beschikbaar is voor dokters en patiënten in het land, zal de initiële focus van het programma vooral op de export liggen, terwijl het binnenlandse aanbod slechts langzaam kan ontwikkelen door een gebrek aan planning.

Portugal treuzelt ook een beetje met wetgeving voor de eigen bevolking, terwijl er al medicinale cannabis wordt gekweekt. Er zijn echter wel verbeteringen op komst, aangezien de nieuwe wet over medicinaal gebruik op een hele patiëntvriendelijke manier verwoord is.

Terwijl ze aan hun plannen over kweek en export van medicinale cannabis werken, lijken veel andere landen zich niet bewust te zijn van de hele strenge voorwaarden in Duitsland en Nederland, noch van de bijhorende kosten. Zo stuurt het Duitse BfArM-instituut een delegatie naar het productieland, op kosten van de kandidaat, om ter plaatse te controleren dat niet alleen het eindproduct, maar ook de kweek- en productieomstandigheden voldoen aan de hoge Duitse normen. Als dat niet het geval is, wordt er niet geïmporteerd.

Nultolerantie voor cannabiskolonialisme

Het lijkt erop dat vooral economisch zwakkere landen het onderwerp op een zeer naïeve manier benaderen. Ze willen medicinale-cannabisproducten van hoge kwaliteit produceren voor Europa en Noord-Amerika, terwijl binnenlandse patiënten hoogstens hun eigen cannabis kunnen kweken of toppen van lagere kwaliteit in een wettelijke grijze zone moeten kopen, zoals dat momenteel al het geval is in Zuid-Afrika en Colombia. Landen, regeringen en bedrijven die de import van medicinale cannabis uit landen zonder gecontroleerd aanbod voor hun eigen patiënten goedkeuren, hebben heel weinig geleerd van de fouten uit het verleden. Als we nu de meest gunstige klimatologische omstandigheden en de laagste productiekosten willen gebruiken voor de productie van cannabis, moet er volgens de oude koloniale modellen minstens de garantie zijn dat de inwoners van de landen waar deze plantaardige geneesmiddelen vandaan komen ze net zo legaal kunnen kopen en gebruiken als de importeurs en exporteurs die er veel geld mee verdienen.

Reageren

Heb je een standpunt? Deel hem dan hieronder.

Leave a Comment

Please enter a name
Oops, looks like you forgot something?
Read More
Read More
Read More