by Seshata on 22/02/2013 | Cannabis Nieuws

Waarom is cannabis nog steeds illegaal? De internationale situatie

Het Enkelvoudig Verdrag over Narcotische Middelen (Single Convention on Narcotic Drugs, SCND) dat in 1961 werd aangenomen door de Verenigde Naties is de belangrijkste reden dat cannabis wereldwijd nog steeds illegaal is.


Het Enkelvoudig Verdrag over Narcotische Middelen (Single Convention on Narcotic Drugs, SCND) dat in 1961 werd aangenomen door de Verenigde Naties is de belangrijkste reden dat cannabis wereldwijd nog steeds illegaal is. Op aandringen van de VS werd cannabis in categorie IV van het verdrag geplaatst. Dit is de strengste en meest beperkende categorie, bedoeld voor drugs die “bijzonder vatbaar zijn voor misbruik en negatieve effecten”, waartegenover “geen substantiële therapeutische voordelen staan”.

De SCND is het voornaamste internationale verdrag dat ervoor zorgt dat cannabis wereldwijd nog illegaal is
De SCND is het voornaamste internationale verdrag dat ervoor zorgt dat cannabis wereldwijd nog illegaal is

Specifieke verwijzingen naar cannabis in artikelen van de SCND

Er zijn meerdere voorstellen en pogingen gedaan om de SCND aan te passen, maar het probleem zou niet geheel worden opgelost door cannabis simpelweg te verplaatsen naar een minder beperkende categorie. Alle verwijzingen naar cannabis zouden moeten worden verwijderd uit elk verdragsartikel waarin het genoemd wordt, vooral uit artikel 28:

Het toezicht op de cannabisplant:

1. Indien een Partij de verbouw van de cannabisplant toelaat voor de productie van cannabis of cannabishars, past zij daarop de bepalingen van toezicht van artikel 23 met betrekking tot het toezicht op de papaver toe.
2. Dit Verdrag is niet van toepassing op de verbouw van de cannabisplant uitsluitend voor industriële doeleinden (vezel en zaad) of voor tuinbouwdoeleinden.
3. Partijen nemen de maatregelen die noodzakelijk zijn om het misbruik van en de sluikhandel in de bladeren van de cannabisplant te verhinderen.
Ook in artikel 49 wordt cannabis genoemd; dit artikel geeft landen toestemming om “het gebruik van cannabis, cannabishars, extracten en tincturen van cannabis voor niet-geneeskundige doeleinden” toe te laten. Hierbij gelden echter de volgende beperkingen:
(a) de in lid 1 vermelde handelingen zijn slechts toegestaan voor zover zij in de gebieden ten aanzien waarvan het voorbehoud is gemaakt van oudsher gebruikelijk en op 1 januari 1961 geoorloofd waren. En (f) het gebruik van cannabis voor andere dan geneeskundige en wetenschappelijke doeleinden moet zo spoedig mogelijk worden beëindigd maar in elk geval binnen vijfentwintig jaar na de inwerkingtreding van dit Verdrag als voorzien in lid 1 van artikel 41.
Artikel 22 (“Bijzondere bepaling van toepassing op de verbouw”) staat de teelt technisch gezien toe, aangezien het een regerende partij aanmoedigt om een verbod te handhaven als het “naar de mening van die Partij de meest geschikte maatregel is om de volksgezondheid en het openbaar welzijn te beschermen en om te verhinderen dat verdovende middelen een weg vinden naar de sluikhandel”.

De terugtreding van Bolivia uit de SCND

Omdat het voorstel van Bolivia om artikel 49 (“Er moet een eind gemaakt worden aan het kauwen van cocabladeren”) uit het Verdrag te schrappen werd verworpen, trad het land in 2011 terug uit het verdrag, hetgeen op 1 januari 2012 officieel werd. De verplichtingen met betrekking tot internationale verdragen zoals die staan vermeld in de eigen grondwet van dit land, vereisen dat er opnieuw onderhandeld wordt over alle internationale wetgeving die in strijd is met het nationale beleid. Met ingang van januari 2013 kreeg Bolivia ondanks wijdverbreide tegenstand een speciale ontheffing van het verbod op het kauwen van cocabladeren. Het land heeft zich nu opnieuw aangesloten bij de SCND onder voorwaarde dat de ontheffing gehandhaafd blijft.

Deze ontheffing werd verkregen om in het bijzonder de inheemse volkeren van Bolivia te beschermen, waarvan vele al duizenden jaren cocabladeren gebruiken voor hun traditionele gebruiken. Er is echter hoop dat dit voor de toekomst een precedent schept voor amendementen die gebaseerd zijn op cultuur. Wanneer het echter een cultuur betreft waarin de gevestigde orde in het algemeen tegen cannabis is, is het moeilijk om te ijveren voor een ontheffing gebaseerd op cultuur.

Het is interessant om op te merken dat de VS het verzet tegen het voorstel van Bolivia organiseerde door verscheidene landen op te roepen om “zich te verenigen tegen wat door hen beschouwd werd als het ondermijnen van de ‘integriteit’ van het verdrag en haar uitgangspunt om de handel en het gebruik van narcotische middelen te beperken tot uitsluitend medische en wetenschappelijke doeleinden”.

Gevolgen van de legalisatietrend in de VS

Raymond Yans, de voorzitter van het Internationale Narcoticabestrijdingsbureau (International Narcotics Control Board, INCB) uitte zijn bezorgdheid over verkiezingen die onlangs in Colorado en Washington werden gehouden. Hij verklaarde dat de verkoop van cannabis een schending van de SCND zou zijn en “een enorme bedreiging zou vormen voor de volksgezondheid en het welzijn van de maatschappij, die veel verder reikt dan deze staten”. De INCB is echter alleen verantwoordelijk voor het toezicht op de naleving van de SCND en heeft, afgezien van zijn overredingskracht, weinig middelen om invloed uit te oefenen op politieke beslissingen in welk land dan ook.

In januari 2013 kreeg Bolivia een speciale ontheffing voor haar inheemse volkeren om cocabladeren te kauwen
In januari 2013 kreeg Bolivia een speciale ontheffing voor haar inheemse volkeren om cocabladeren te kauwen

De VS bevindt zich in een lastig parket. Voor de internationale betrekkingen is het riskant om het verdrag niet na te leven, maar aan de andere kant kan het nog rampzaliger zijn om de wil van het volk te negeren. De internationale wetgeving verbiedt het toestaan van medicinale cannabis niet, waardoor veel landen een medicinale cannabisindustrie kunnen hebben zonder de SCND te schenden.

Recreatief gebruik is echter een ander verhaal. Aangezien de enige ontheffingen die tot nu toe zijn toegekend, verkregen zijn op basis van het ‘cultuur’-argument, is het niet duidelijk op welke manier een poging tot algehele verwijdering van cannabis uit de SCND het beste aangepakt kan worden. Als genoeg lidstaten van de SCND cannabis legaliseren of een dergelijk beleid willen invoeren, is het mogelijk om overeenstemming te bereiken over het schrappen van cannabis uit het verdrag.

Zo niet, dan is de enige optie voor een land om terug te treden uit het verdrag. Dit zal misschien ontheffingen opleveren voor specifieke landen die daar goede argumenten voor hebben, maar het is niet waarschijnlijk dat het uiteindelijk zal leiden tot een verandering van het verdrag die op alle landen tegelijk van toepassing is.

Hoe gaat de VS haar internationale en binnenlandse verplichtingen in evenwicht houden?

Raymond Yans, voorzitter van het Internationale Narcoticabestrijdingsbureau
Raymond Yans, voorzitter van het Internationale Narcoticabestrijdingsbureau

Hoe de VS dit aan gaat pakken is van mondiaal belang. Gaat de federale regering juridische stappen ondernemen tegen de staten waar cannabis legaal geworden is? Gaat ze willens en wetens het verdrag schenden? Of gaat ze rechtszaken tegen de betrokken staten uit de weg door simpelweg coffeeshops binnen te vallen en de eigenaren te criminaliseren, zoals ook gebeurde bij veel apotheken met een vergunning om medicinale cannabis te verstrekken?

De SCND kan de uitvoering van het verdrag niet afdwingen als een land weigert mee te werken. Een land kan echter wel worden gedwongen uit het verdrag terug te treden als de nationale wetgeving in strijd is met het verdrag, waarna het opnieuw moet onderhandelen over aansluiting bij het verdrag. De VS kan deze koers volgen en het lijkt zelfs de enige verstandige optie die nog openstaat.

Omdat de rol van de VS in het verleden zo bepalend was voor de striktheid van de beperkingen die worden gesteld aan cannabis, is het zeer waarschijnlijk dat het verzet hiertegen groot zal zijn. De oorspronkelijke tegenstanders zijn er tenslotte nog steeds in de een of andere vorm. Een dergelijke plotselinge ommezwaai geeft ook een grote kans op internationaal gezichtsverlies. De rest van de wereld zou kunnen gaan twijfelen aan Amerika’s mening over vele andere kwesties, zoals buitenlandse politiek, een risico dat Amerika misschien niet wil lopen.

Reageren

Heb je een standpunt? Deel hem dan hieronder.

Leave a Comment

Please enter a name
Oops, looks like you forgot something?