by Miranda on 18/01/2017 | Legaal & Politiek

Global Commission on Drug Policy vraagt decriminalisering

Decriminalisering De Global Commission on Drug Policy, bestaande uit 23 vermaarde politici en intellectuelen, heeft haar rapport voor 2016 gepresenteerd, waarin ze mondiale decriminalisering van alle drugs bepleit en de afschaffing aanraadt van straf- en civielrechtelijke sancties, die in een groot deel van de wereld nog steeds van kracht zijn voor bezit en gebruik van drugs.


In november 2016 presenteerde de Global Commission on Drug Policy op een persconferentie in Washington haar jaarlijkse rapport getiteld Advancing Drug Reform: New Approach to Drug Decriminalization (Bevordering van drugshervorming: een nieuwe aanpak van decriminalisering). In het rapport zet de groep deskundigen en prominenten zijn aanbevelingen op het gebied van drugsbeleid uiteen en benadrukt de noodzaak van decriminalisering van bezit en consumptie van verdovende middelen als voorbereiding op de regulering van de wereldwijde drugsmarkt.

De commissie heeft dit rapport opgesteld met behulp van de vijf rapporten die ze eerder heeft gepubliceerd en roept niet alleen regeringen en de Verenigde Naties, maar ook het grote publiek op om zijn opvattingen over drugsgebruikers te herzien en zijn vooroordelen achter zich te laten.

Het rapport over 2016 werd gepresenteerd op een persconferentie die je hier integraal kunt bekijken. In het rapport worden landen geadviseerd om gebruik en bezit van drugs te reguleren en strenge strafmaatregelen tegen gebruik en bezit van drugs, die onnoemelijke schade en lijden voor mensen overal ter wereld hebben veroorzaakt, overboord te gooien.

‘Pas dan,’ aldus het rapport, ‘kunnen we de destructieve sociale effecten van het drugsverbod effectief verminderen.’

Wie zijn de leden van de Global Commission on Drug Policy en welk doel heeft de commissie?

Sinds haar oprichting slechts zes jaar geleden, in 2011, heeft de commissie tot doel om de focus van het debat over hervorming van het drugsbeleid te verleggen, zodat het meer in evenwicht is en op basis van informatie en bewijs wordt gevoerd. Dit houdt in dat mensenrechten worden gerespecteerd en algemeen welzijn, sociale integratie en veiligheid worden benadrukt.

1-Kofi Annan, voormalige secretaris-generaal van de VN en lid van de commissie (CC. United States Mission Geneva)
1- Kofi Annan, voormalige secretaris-generaal van de VN en lid van de commissie (CC. United States Mission Geneva)

De Global Commission bestaat uit 25 politieke leiders, culturele iconen en invloedrijke personen uit de financiële en zakelijke wereld en is een onafhankelijke instantie die ernaar streeft om een mondiaal ijkpunt voor hervorming van het drugsbeleid te zijn. Dit doet de commissie door aanbevelingen te doen over innovatieve en effectieve beleidsmaatregelen die mensenrechten beschermen, schade minimaliseren en ontwikkeling bevorderen.

Lid van de commissie zijn onder meer Kofi Annan, de voormalige secretaris-generaal van de VN; voormalige presidenten van Colombia, Mexico, Chili, Brazilië, Nigeria, Griekenland, Polen, Portugal and Zwitserland; Sir Richard Branson, de Britse multimiljonair en filantroop; George Schultz, de minister van Buitenlandse Zaken ten tijde van Reagan; Mario Vargas Llosa, de Nobelprijswinnaar en romanschrijver; Javier Solana, Spanjaard en voormalig EU-hoofdvertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid; Nick Clegg, de voormalige Britse vicepremier en parlementslid; en andere vooraanstaande mensenrechtenactivisten en invloedrijke personen.

De voorzitter van de Global Commission is Ruth Dreifuss, de voormalige president van Zwitserland. De commissie wordt bijgestaan in haar werk door het Graduate Institute of International and Development Studies in Switzerland, die onder andere tot taak heeft om toezicht te houden op de publicaties van de commissie. Onderdeel van de commissie is ook  een breed netwerk van ingehuurde ad-hoc thematische experts en medewerkers die bijdragen tot het werk van hun respectieve landen, die vanuit hun respectievelijke landen een bijdrage leveren aan het werk van de commissie.

Sinds haar oprichting heeft de Global Commission vijf hoofdrapporten en drie audiovisuele documentaires gemaakt, die wereldwijd zijn verspreid en waarin onderwerpen worden besproken die uiteenlopen van de mislukte oorlog tegen drugs en de effecten van criminalisering op het algemeen welzijn, tot de stappen die moeten worden ondernomen om drugs effectief te reguleren.

Al in 2012 kreeg de Global Drug Commission een Cannabis Culture Award voor haar werk, die Richard Branson en Thorvald Stoltenberg, de voormalige Noorse minister van Buitenlandse Zaken, namens de commissie in ontvangst namen. Deze prestigieuze prijzen zijn een initiatief van Ben Dronkers, de oprichter van Sensi Seeds, en worden als blijk van waardering en erkenning toegekend aan mensen en organisaties die verandering teweegbrengen en die een bijdrage leveren aan het veranderen van de opvattingen over cannabis: prominenten die de oorlog tegen drugs bekritiseren en zich ertegen verzetten, en die de moed hebben om te vechten voor de acceptatie van de cannabisplant in al haar vormen.

De rapporten en de aanbevelingen erin

Het eerste rapport van de commissie, dat in 2011 werd opgesteld en gepubliceerd, opende met de uitspraak: ‘De wereldwijde oorlog tegen drugs is mislukt, met verschrikkelijke gevolgen voor individuen en gemeenschappen over de hele wereld.’ Hiermee toonde het rapport dat de huidige wereldwijde strategie voor het drugsbeleid niet werkte en dat er een nieuwe richting ingeslagen moest worden.

2-De voorzitter van de commissie is Ruth Dreifuss, de eerste vrouwelijke president van Zwitserland (CC. Utenriksdepartementet UD)
2- De voorzitter van de commissie is Ruth Dreifuss, de eerste vrouwelijke president van Zwitserland (CC. Utenriksdepartementet UD)

Het was voor het eerst dat zulke hooggeplaatste politici, intellectuelen en diplomaten openlijk uitspraken wat cannabisactivisten al jaren zeiden: de oorlog tegen drugs is volledig mislukt.

De aanbevelingen van de commissie waren onder andere de decriminalisering van alle drugs, het verstrekken van gezondheidszorg en behandeling aan mensen die het nodig hebben en schadebeperkende maatregelen, zoals substitutietherapie en repressieve beleidsmaatregelen beperken tot gewelddadige misdaadorganisaties, zodat hun macht en invloed worden ingeperkt.

2016: een nieuwe aanpak van decriminalisering

Gedurende de vijf jaar dat de commissie actief is, is het wereldwijde drugsbeleid aanzienlijk veranderd, zowel wat betreft de discussie over drugs en de publieke opinie en het wetenschappelijk bewijs, als wat betreft de invoering van nieuw beleid waarin wordt geëxperimenteerd met verschillende manieren om de cannabismarkt te reguleren en met name met alternatieven voor de criminalisering van mensen die drugs gebruiken en consumeren.

Hoewel het buiten kijf staat dat hervormingen in gang zijn gezet, is het verbod nog van kracht en worden voor de oorlog tegen drugs nog steeds mensenrechten geschonden.

Sinds de publicatie van haar eerste rapport heeft de commissie in al haar publicaties consequent opgeroepen tot decriminalisering van drugs. Dit jaar gaat het rapport echter nog verder en onderzoekt het nieuwe wegen door een nieuwe richting voor de effectieve decriminalisering van drugs voor te stellen.

In haar rapport voor 2016 raadt de Global Commission of Drug Policy aan dat regeringen moeten stoppen met het uitdelen van straf- en civielrechtelijke sancties voor gebruik en bezit van drugs en daarnaast zo snel mogelijk de doodstraf moeten afschaffen voor alle drugsmisdrijven, met inbegrip van persoonlijk gebruik van verdovende middelen, in de 33 landen waar deze straf nog wordt opgelegd.

‘De commissie is van mening dat om de menselijke waardigheid en de wet te waarborgen, er geen straf zou moeten staan op het bezit van een kleine hoeveelheid en/of op consumptie,’ aldus het rapport.

Javier Solana, politicus en Spaans diplomaat (CC. Security & Defence Agenda)
Javier Solana, politicus en Spaans diplomaat (CC. Security & Defence Agenda)

In het document worden effectieve beleidsmaatregelen voor decriminaliserings beschreven, zoals het drie jaar oude beleid in Portugal, waar drugsbezit (waaronder cannabis) geen misdrijf meer is. Als gevolg hiervan is het percentage verslavingen, overdoses en sterfgevallen door seksueel overdraagbare aandoeningen gedaald.

Zoals Pavel Bém, de voormalige burgemeester van Praag, op de persconferentie heeft gezegd, zou het voorbeeld van Portugal gevolgd moeten worden. Het beleid heeft namelijk een besparing van 18% op de overheidsuitgaven opgeleverd, doordat het percentage gevangenen is afgenomen sinds persoonlijk gebruik van illegale middelen in 2001 werd gedecriminaliseerd.

Bovendien werden de strenge straffen voor drugsmisdrijven in landen als de Filipijnen veroordeeld. Sinds de verkiezing van Rodrigo Duterte tot president zijn duizenden drugsverslaafden en dealers buitengerechtelijk geëxecuteerd en wordt men openlijk aangemoedigd om drugsverslaafden en dealers te vermoorden.

‘De landen die ons de meeste zorgen baren, zijn landen in Azië. Dit zijn landen die een radicale interpretatie van de sharia (islamitische wetgeving) aanhangen. Samen met China vormen deze landen een groot deel van de wereld dat we ervan moeten overtuigen dat de doodstraf een schending van de mensenrechten is,’ zei Dreifuss.

In het rapport wordt opgeroepen tot wereldwijde decriminalisering en legalisatie, zowel wat betreft administratieve en strafrechtelijke straffen als kleinschalige drugshandel, met inbegrip van kleine drugsdealers die verkopen om hun drugsverslaving te bekostigen, drugsvervoerders die geen voorgeschiedenis van geweldsdelicten hebben, zoals drugskoeriers, en illegale drugstelers. Om dit te bereiken moeten staten alternatieven invoeren voor straffen voor geweldloze mensen die bij de drugshandel betrokken zijn.

Volgens het rapport zijn veel van deze mensen bij deze activiteiten betrokken door ‘economische marginalisering… gebrek aan andere kansen… of dwang’. Ondanks deze ongunstige sociale omstandigheden worden ze geconfronteerd met zeer zware straffen, die uiteen kunnen lopen van hoge boetes en de vernietiging van de planten waarmee ze in hun levensonderhoud voorzien tot een gevangenisstraf. In sommige delen van de wereld kan zelfs de doodstraf worden opgelegd. Intussen blijven degenen die profijt hebben van het verbod op drugs als cannabis hun zakken vullen.

‘Na jarenlange veroordeling van de vernietigende effecten op de hele maatschappij van het verbod en de criminalisering van mensen die alleen maar drugs gebruiken en niemand kwaad doen, wordt het hoog tijd dat we de voordelen tonen van een zorgvuldig uitgewerkt drugsbeleid dat zich op mensen richt,’ zei Ruth Dreifuss, de voorzitter van de commissie, tijdens de presentatie.

In het rapport wordt uiteengezet dat als we een dergelijk innovatief beleid willen, we eerlijk moeten erkennen dat nationale wetgevende instanties persoonlijk gebruik of bezit van illegale psychoactieve middelen criminaliseren. Volgens het rapport moet totale decriminalisering, waaronder afschaffing van boetes en andere strafrechtelijke sancties, ‘het beleid zijn waarnaar landen moeten streven wanneer ze hun drugswetgeving hervormen’.

De vierde aanbeveling in het rapport is dat de lidstaten van de VN de bestraffing van drugsbezit als verdragsverplichting in het kader van het internationale drugsreguleringssysteem moeten afschaffen.

De commissie is zeer kritisch over het feit dat de verdragen en internationale afspraken van de VN over drugsregulering hebben geleid tot nationale beleidsmaatregelen die de Verklaring van de Rechten van de Mens van de VN zelf schenden. Over de hele wereld hebben 5,5 miljard mensen weinig tot geen toegang tot geschikte pijnstillers als gevolg van de beperkingen op het voorschrijven van opioïde of verdovende pijnstillers.

Zelfs het VN-Bureau voor drugs- en misdaadbestrijding heeft een kort rapport uitgegeven waarin duidelijk wordt gemaakt dat de decriminalisering van consumptie en drugsbezit voor persoonlijk gebruik verenigbaar is met de internationale afspraken over drugsregulering. Bovendien informeert het document landen over maatregelen om een drugsbeleid gebaseerd op mensenrechten en welzijn te bevorderen.

4-Richard Branson heeft in 2012 namens de Global Commission on Drug Policy de Cannabis Culture Award in ontvangst genomen (CC. UNclimatechange)
4- Richard Branson heeft in 2012 namens de Global Commission on Drug Policy de Cannabis Culture Award in ontvangst genomen (CC. UNclimatechange)

Ondanks dit alles was het gebrek aan actie van de Verenigde Naties om het illegale drugsgebruik aan te pakken weer overduidelijk tijdens de laatste UN General Assembly Special Session (UNGASS) in New York in april 2016. Tijdens deze zogenaamd revolutionaire bijeenkomst, die was bedoeld om de wereld op het gebied van drugsbeleid een nieuwe weg in te laten slaan, kwam de enorme verdeeldheid tussen landen aan het licht. De bijeenkomst eindigde met een algemene overeenkomst, die na maandenlange onderhandelingen voorafgaand aan de top was overeengekomen, in plaats van een diepgaande en brede verandering. Rusland was een van de grootste tegenstanders van deze veranderingen.

Richard Branson, lid van de Global Commission on Drug Policy, noemde in de Britse krant The Guardian de laatste bijeenkomst van de UNGASS ‘een proces dat vanaf het begin fatale tekortkomingen had.’ Bovendien zei hij dat het document partijdig is en het belang van slechts 53 landen dient, in plaats van de 193 lidstaten van de gehele VN.

Als laatste adviseerde hij dat staten een model voor de regulering van alle drugs moeten onderzoeken en moeten inzien dat dit na legalisering de volgende grote stap voor de hervorming van het drugsbeleid is.

‘Het drugsbeleid is aan het veranderen, mondiaal, regionaal en lokaal,’ zei César Gaviria, voormalig president van Colombia en lid van de commissie. ‘Desondanks moeten we een totale, onvoorwaardelijke decriminalisering van persoonlijk gebruik en bezit van drugs invoeren om goede en effectieve beleidsmaatregelen te ontwikkelen die de schade kunnen herstellen die is veroorzaakt door het ondoordachte beleid van de afgelopen zestig jaar, en ter voorbereiding op een betere toekomst waarin drugs effectiever gereguleerd worden.’

Voor de commissie is decriminalisering of legalisering de eerste grote en belangrijke stap in de juiste richting voor de wereldwijde hervorming van het drugsbeleid, zoals ook het geval was bij de legalisering van cannabis, die al door talloze landen is doorgevoerd. Deze stap moet worden gevolgd door overheidsregulering van de markt voor illegale middelen, van productie tot distributie.

De commissie is zich ervan bewust dat ze haar voorstellen doet in een tijd waarin het politieke klimaat zodanig aan het veranderen is dat het een mogelijk nadelig effect kan hebben op inspanningen voor decriminalisering. Zoals echter uit het resultaat van de afgelopen verkiezingen in de Verenigde Staten is gebleken, hebben kiezers ondanks de overwinning van Donald Trump in de presidentsverkiezingen toch ja gezegd tegen de legalisering van recreatieve cannabis in drie nieuwe staten en in nog eens vier staten de wetgeving over medicinale cannabis goedgekeurd.

Er bestaat geen twijfel dat drugsbeleid volledig gescheiden moet worden gehouden van partij- en conservatieve politiek, zodat deze de inspanningen voor decriminalisering van drugs in het algemeen en cannabis in het bijzonder niet in de weg staan. Mensen zijn zich er steeds meer van bewust dat het een kwestie van mensenrechten en privacy is en dat er geen enkele reden is waarom de overheid zich zou moeten bemoeien met de levens van miljoenen mensen die zonder iemand kwaad te doen een of andere drug consumeren voor recreatieve of medicinale doeleinden.

We hopen dat de aanbevelingen van de Global Commission on Drug Policy gehoor vinden en dat regeringen van landen over de hele wereld ze meenemen in hun overwegingen, zodat ze een realistische analyse kunnen maken. We hopen dat deze analyse niet wordt overschreeuwd door populistische en partijretoriek, in wiens schaduw het internationale drugsbeleid in de praktijk komt te staan of te vallen. Tot op heden worden deze beleidsmaatregelen nog steeds bovenmatig beïnvloed door emotionele of ideologische overwegingen, in plaats van door bewijs en gegevens.

Reageren

Heb je een standpunt? Deel hem dan hieronder.

Leave a Comment

Please enter a name
Oops, looks like you forgot something?
Read More
Read More