Cannabis en sport – doping of niet?

In de Verenigde Staten is het publieke imago van cannabis aan het veranderen. Na de legalisering worden nieuwe producten ontwikkeld die gericht zijn op gezondheid en fitness. Californië loopt hierbij voorop. Alweer.

De hippiebeweging, Silicon Valley, e-mobiliteit: wie in nieuwe trends geïnteresseerd is, kan niet om Californië heen. Hier worden ideeën en producten geboren, gemarket en over de hele wereld geëxporteerd. Het hoeft dus niemand te verbazen dat de dichtstbevolkte staat van de VS ook bij de legalisering van cannabis een voortrekkersrol vervult.

Cannabisgebruik voor medicinale doeleinden is sinds 1996 legaal en recreatief gebruik werd in 2018 gelegaliseerd. De wettelijke basis voor de legalisering vormt Proposition 64, een document van meer dan 60 pagina’s, dat je alleen kunt begrijpen als je rechten gestudeerd hebt. Het enige wat de meeste consumenten moeten weten is dat je vanaf een minimumleeftijd van 21 jaar thuis legaal cannabis mag consumeren, delen en kweken.

Ondertussen hebben bepaalde cannabisetablissementen hun deuren geopend, dus op het eerste gezicht lijkt er in Los Angeles en San Francisco niet zoveel veranderd te zijn. Iedereen die tegenwoordig op Venice Beach loopt, ziet het gewone beeld van Californië: toeristen die naar de camera lachen, moeders in strakke spijkerbroeken die een brede kinderwagen voortduwen en hier en daar groepjes jongeren die aan fitness doen.

Ze combineren gewichten met yoga en zien er net zo perfect uit als op hun Instagram-accounts. Aan het eind van de trainingssessie delen ze smoothies van de Farmers Market en een paar jongens nippen aan een eiwitshake. Maar er is meer. Van een afstand ziet het er uit als een klein Tetra-pakje met een rietje, maar als je wat beter kijkt, zie je dat het een vaporizer is.

Het beeld van deze jonge, gezondheidsbewuste stadsmensen die cannabis gebruiken na het bewegen komt bij buitenstaanders vreemd over. Velen zien cannabisgebruikers nog steeds als langharig werkschuw tuig.

Cannifornication

Californië is bezig de oude clichés overboord te gooien. Tussen de gouden stranden in het zuiden en de sequoia’s in het noorden ontstaan nieuwe mogelijkheden, waarbij cannabis en bewegen worden gecombineerd.

Het boegbeeld van deze beweging is Jim McAlpine. Hij ziet er met zijn geitensik en kale kop uit als de acteur Dwayne “The Rock” Johnson. McAlpine is de man achter de 420 Games, een serie sportevenementen die zich inmiddels heeft verspreid over zeven staten.

In de 420 Games wordt een afstand van ongeveer 6,5 kilometer afgelegd. Het is niet de bedoeling om onderweg een joint op te steken. Sterker nog, gebruik tijdens de wedstrijd is expliciet verboden.

De bedoeling is “om de stereotypes die zich tijdens het tijdperk van het cannabisverbod hebben genesteld te slechten,” aldus McAlpine in DOPE Magazine. Hij wil ervoor zorgen dat in de toekomst niet alle cannabisgebruikers het etiket ‘apathische stoner’ krijgen opgeplakt.

Een ander lievelingsproject van hem is de Power Plant Fitness gym in San Francisco. Het “eerste cannabisfitnesscentrum ter wereld” wil mensen onderwijzen en ze de gezondste manieren aanleren om cannabis te gebruiken. Hiertoe zijn het consumeren van eetbare cannabisproducten en verstuiven in bepaalde delen van de gym toegestaan. Roken is in het gehele gebouw verboden.

McAlpine is niet alleen een ondernemer en een sportman, maar ook een enthousiast gebruiker. Een uur voordat hij gaat bewegen, neemt hij 50 tot 100 milligram THC in de vorm van gummibeertjes. Hij raakt er volgens eigen zeggen meer door gemotiveerd en is beter in staat om in de flow te blijven. Hij gaf bovendien in een interview met de Denverite toe dat cannabis en sport zeker niet voor iedereen een goede combinatie is, en op bepaalde mensen een negatief effect kan hebben.

Wat zegt de wetenschap over cannabis en sport?

Er is niet veel bekend over hoe cannabis en bewegen zich tot elkaar verhouden. Volgens de Australische farmacoloog Michael C. Kennedy zijn er maar 15 onderzoeken in het Engels over dit onderwerp. Gregory Gerdeman weet er alles van. Deze neurowetenschapper heeft gedurende de afgelopen 20 jaar onderzocht hoe cannabis de hersenen beïnvloedt. Volgens hem is het combineren van cannabis en bewegen logisch.

Het menselijk lichaam produceert een reeks chemische stoffen die worden beschreven als endocannabinoïden. Zij bepalen de manier waarop we pijn en stemmingen ervaren en zorgen er tevens voor dat ons lichaam in balans blijft. Deze toestand van homeostase kan worden vernietigd door ziektes als kanker of door inspannende fysieke activiteiten.

Het is interessant dat extern geproduceerde cannabinoïden kunnen helpen om deze balans te herstellen. En dit zijn nu net de stoffen die het lichaam toegediend krijgt wanneer we cannabis gebruiken. De meest bekende zijn THC (tetrahydrocannabinol)en CBD (cannabidiol), waarvan de eerste het psychoactieve effect geeft waardoor we ons high gaan voelen.

Cannabinoïden beïnvloeden hoe we pijn ervaren, hoe we op stress reageren en beïnvloeden ook de eetlust. Deze effecten kunnen positief of negatief zijn. Ze zijn afhankelijk van diverse factoren, zoals persoonlijke predispositie, dosis en tolerantie.

Zo is er bijvoorbeeld bewezen dat verschillende cannabinoïden een bepaald effect kunnen hebben bij een lage dosis, maar het omgekeerde effect kunnen hebben bij een hogere dosis. Er treden mogelijk nog grotere psychologische veranderingen op wanneer ze gecombineerd worden met andere cannabinoïden. Een onderzoek uit 2013 naar cannabinoïden en angstaanvallen toont dit aan.

Een stof als THC kan totaal andere effecten hebben op mensen met verschillende toleranties. Daarnaast kan dezelfde dosis cannabinoïden bij mensen met bepaalde genetische eigenschappen een totaal andere reactie opleveren dan bij mensen met een andere aanleg. Het kan zelfs zo zijn dat mensen met een perfecte fysieke conditie (die atleten ongetwijfeld hebben) anders reageren dan een gemiddeld persoon of iemand die ziek is.

Cannabis als een prestatiebevorderend middel (doping)

Laten we aannemen dat de effecten van cannabis op een bepaald iemand positief uitwerken. Die persoon voelt zich beter, voelt minder pijn en zwellingen verdwijnen sneller. In dit geval zou je cannabis inderdaad kunnen zien als een prestatiebevorderend middel in de zin van doping.

Aan de andere kant is het een feit dat cannabisgebruik de hartslag verhoogt, hetgeen sneller tot uitputting leidt. Ook zijn het verminderde reactievermogen en de problemen met coördinatie die worden geassocieerd met cannabis niet echt bevorderend voor beweging of sport.

Of cannabis al dan niet moet worden gerekend tot doping kan niet met een eenvoudig ja of nee worden beantwoord. Er zijn gewoon te weinig onderzoeken beschikbaar op dit moment. Dit is het directe gevolg van het verbod en heeft ertoe geleid dat de World Anti-Doping Agency (WADA) cannabis als doping beschouwt. De WADA heeft CBD in 2018 van de lijst van verboden stoffen gehaald. THC blijft verboden.

Professionele atleten die af en toe producten met THC consumeren hoeven zich geen zorgen te maken, zolang ze één of twee dagen voor een grote wedstrijd stoppen met gebruiken. De THC-limiet, die in 2013 werd herzien, was vrij hoog: 150 ng/ml THC-COOH.

Amerikaanse professionele competities – er is een verandering gaande

Er was verbazing alom toen David Stern zich uitsprak ten gunste van marihuana voor medische doeleinden. 30 jaar lang runde hij de beste basketbalcompetitie ter wereld, de NBA, met ijzeren vuist. Aan het begin van zijn carrière was hij het die met klem pleitte voor strengere tests op drugs en hij was het ook die spelers verbood om op de bank te zitten in vrijetijdskleding, met honkbalpet en sieraden. Dus als dezelfde David Stern er nu voor pleit dat cannabis van de dopinglijst gehaald moet worden, dan hebben we het echt over een aardverschuiving.

Er wordt al enige tijd gefluisterd dat veel spelers in Amerikaanse professionele competities cannabis gebruiken. Een van hen is Kyle Turley. Zijn NFL-carrière (National Football League) van bijna tien jaar heeft zijn sporen achtergelaten: hersenschuddingen, knieproblemen, depressie, chronische hoofdpijn. Problemen die hij aanpakte met een cocktail aan pijnstillers (waaronder opioïden), spierverslappers en psychotrope medicijnen. Zijn vrouw trof hem ooit aan toen hij vanaf de derde verdieping uit het raam wilde springen.

Twee jaar geleden besloot Turley een experiment te wagen: hij stopte met alle medicatie en begon cannabis te gebruiken, louter cannabis. Toen hij zich uiteindelijk beter begon te voelen, werd Turley een uitgesproken voorstander van cannabis.

Meer en meer gestopte professionele sportmensen hebben dezelfde ervaring als Turley. Ze vertrouwen nu op de natuur in plaats van op de chemie. Een stuk of 30 van hen hebben zich verenigd onder de naam “Athletes for Care”. Hun doel is om de gezondheid van atleten te bevorderen en ze adequaat voor te bereiden op een leven na de professionele sportcarrière. Een belangrijk onderdeel van het programma is het gebruik van medicinale marihuana.

Je moet je realiseren dat slechts weinig actieve sportmannen en -vrouwen zich hebben uitgesproken ten gunste van cannabis. Ze zijn te bang om hun imago te beschadigen en sponsoren weg te jagen.

Voor hardlopers: Agent Orange. Om te leven: Durban Poison.

Tyler Hurst maakt zich niet langer zorgen over zijn reclame-inkomsten. Hij is 38 en trekt twee tot vier keer per week zijn hardloopschoenen aan om te gaan hardlopen. Voor hem is hardlopen een vorm van meditatie. Als hij niet kan hardlopen, doet Hurst aan yoga, traint hij in zijn eigen fitnessruimte of op een fiets. Idealiter beweegt hij elke dag 90 minuten.

Hurst let op wat hij eet. Hij voelt zich goed. Maar dat was niet altijd het geval. Twee jaar geleden, na een rugblessure, had hij altijd pijn als hij trainde. Dat was ook het moment dat Hurst begon te experimenteren met cannabis. “Cannabis maakt me niet sneller of een betere atleet, maar het houdt mijn pijn onder controle en ik herstel sneller.”

Hurst combineert diverse manieren om cannabis te gebruiken, zoals dabbing, eetbare producten en verstuiven. In zijn Burning Bush-podcast vertelt hij over zijn ervaringen door de jaren heen.

Hurst prefereert cannabissoorten met een hoog sativagehalte: “Voor hardlopen en yoga, Agent Orange. Om te leven: Durban Poison.” Als het effect van de cannabis tijdens het lopen langzaam begint te verdwijnen, komt de ‘natuurlijke’ high op.

De runner’s high en de cannabishigh zijn afkomstig van dezelfde plek,” vervolgt Hurst. Veel hardlopers herkennen de euforie waar hij het over heeft. Langeafstandslopen kan mensen in een vergelijkbare staat van euforie brengen. Volgens Gregory Gerdeman heeft deze zogenaamde ‘runner’s high’ zeer veel te maken met het endocannabinoïdesysteem. Dertig minuten bewegen is al genoeg voor het lichaam om de productie van endorfine te verhogen en de concentratie van de endocannabinoïde ‘anandamide’ in de bloedbaan te vergroten.

Het woord anandamide is afgeleid van het Sanskriet-woord ‘Ananda’ (vreugde, genot, geluk) en is nauw verwant met THC. Je zou ook kunnen zeggen dat anandamide de menselijke vorm van THC is. Onderzoekers nemen aan dat het gevoel van euforie tijdens het hardlopen geworteld is in de evolutie. Wat eens nuttig was voor het jagen beweegt mensen er nu toe om marathons te lopen.

  • Disclaimer:
    Dit artikel kan niet ter vervanging worden gebruikt voor professioneel medisch advies, een diagnose of behandeling. Neem altijd contact op met uw arts of andere bevoegde deskundigen. Stel het vragen van medisch advies niet uit en negeer medisch advies niet naar aanleiding van wat u heeft gelezen op deze website.

Comments

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Auteur en reviewer

  • Profile-image

    Sensi Seeds

    De redactie van Sensi Seeds bestaat uit botanici, medische en juridische experts, plus gerenommeerde activisten zoals Dr. Lester Grinspoon, Micha Knodt, Robert Connell Clarke, Maurice Veldman, Sebastian Marincolo, James Burton en Seshata.
    Meer over deze auteur
  • Sanjai_Sinha

    Sanjai Sinha

    Dr. Sanjai Sinha is lid van de academische faculteit van Weill Cornell Medicine in New York. Hij besteedt zijn tijd aan het zien van patiënten, het onderwijzen van co-assistenten en medische studenten en het doen van onderzoek naar gezondheidszorg. Hij houdt van patiënteducatie en evidence-based geneeskunde. Zijn sterke interesse voor medisch onderzoek komt voort uit deze passies.
    Meer over deze reviewer
Scroll naar top