‘The Pope Smokes Dope’-expositie te zien in Amsterdam

expositie Cannabis en muziek vormen voor velen een onafscheidelijke combinatie. Voeg hier kunst aan toe, en er ontstaat rond dit thema een ware parade aan platenhoezen in allerlei muziekgenres, van reggae tot death metal. Bekijk deze zomer in Amsterdam een overzicht van de meest interessante albumhoezen met een cannabisthema in het Hash Marihuana & Hemp Museum!


In vervolg op het succes van de ‘The Pope Smokes Dope’-expositie in het Hash Marihuana & Hemp Museum in Barcelona (dat wegens grote belangstelling met een maand werd verlengd), is deze tentoonstelling nu van 3 juni tot 3 september 2017 in de Amsterdamse vestiging van het museum te zien. De expositie onderzoekt de verbanden die bestaan tussen cannabis, muziek en platenhoezen.

Zoals de legendarische komiek Bill Hicks ooit zei, “Als je denkt dat drugs geen goede dingen voor ons hebben gedaan, doe me dan een lol: Ga vanavond naar huis, pak al je platen, cassettebandjes en cd’s en verbrand ze. Want al die muzikanten die fantastische muziek hebben gemaakt en je leven al jarenlang verrijken… die waren ECHT hartstikke high.”

Cannabis, kunst en muziek

De werelden van cannabis en kunst overlappen elkaar al sinds het begin der tijden, en waren soms zelfs niet van elkaar te onderscheiden. In tijden waar religieuze en sjamanistische praktijken nog bestonden uit een mix van geneeskunde, spiritualiteit, muziek, kunst en bewustzijnsverandering, werd geen verschil gemaakt tussen inspiratie en goddelijke communicatie, en bestond er geen scheiding tussen wetenschap en magie. Over de afgelopen 150 jaar heeft de Westerse beschaving beide disciplines echter verder weten te ontvlechten dan ooit tevoren. Desondanks is de koppeling tussen muziek en cannabis in stand gebleven. Het verband neemt nu juist weer toe.

‘The Pope Smokes Dope’

De tentoonstelling heet ‘The Pope Smokes Dope’ en verwijst daarmee naar het album van David Peel met dezelfde naam. Peel, die helaas vorige maand op 74-jarige leeftijd overleed, was een straatmuzikant annex “anarchist en marihuana-evangelist”.  Hij schreef ook het ‘stoner’-strijdlied ‘I Like Marijuana’, dat door Time magazine verkeerd werd aangehaald en daarmee in 1968 de titel van zijn eerste album leverde ‘Have A Marijuana’. Hij staat bekend als de eerste artiest die het woord ‘motherfucker’ in een liedtekst gebruikte, in ‘Up Against The Wall’ (waarin alleen maar de tekst “up against the wall, motherfucker” continu wordt herhaald, voordat het nummer eindigt met een vrolijk “cha cha cha!”). Tot op hoge leeftijd bleef hij actief. Zo sloot hij zich in 2011 aan bij de Occupy-beweging en nam hij een nieuwe liedversie op, ‘Up Against The Wall Street’. In 2015 bracht hij zijn laatste album uit, ‘Give Hemp A Chance’.

Het door Yoko Ono en John Lennon geproduceerde album ‘The Pope Smokes Dope’ uit 1972 werd nogal controversieel geacht en daarom in veel landen verboden. In hetzelfde jaar bracht dit tweetal ‘Some Time In New York City’ uit (het derde album van John na de Beatles-periode), met daarop het nummer ‘John Sinclair’ waar David Peel opnieuw een connectie mee had. Dit lied was namelijk geschreven als protest tegen de veroordeling van cannabisadvocaat, oprichter van de White Panthers en MC5-manager John Sinclair tot tien jaar gevangenisstraf voor het doorgeven van twee joints aan een rechercheur in burger. Lennon zette dit nummer niet alleen op zijn plaat, maar bracht het ook ten gehore op televisie en tijdens de John Sinclair Freedom Rally. Sinclair werd binnen drie maanden na het verschijnen van ‘Some Time In New York City’ vrijgelaten.

Jong, energiek, innovatief en high

Hoe briljant ook, vanuit het hedendaagse perspectief zien Ono, Lennon, Sinclair en Peel eruit als typische hippies van vroeger, en lijken de muzikale en politieke revoluties die zich in de jaren zestig en zeventig voltrokken door een moderne bril gezien een beetje zonderling en bijna onschuldig. Door de opkomst van een nieuwe generatie jonge, energieke en innovatieve artiesten die zich openlijk uitspreken voor cannabisgebruik, zoals Rihanna, Miley Cyrus, Childish Gambino, Lady Gaga en Nicki Minaj, verdwijnt het aloude clichébeeld van ‘stoners’ en ‘hippie-artiesten’ langzaam naar de achtergrond. De albumhoes van Rihanna’s single ‘Diamonds’, waarop haar tot in perfectie verzorgde handen een met diamanten gevulde joint rollen, maakt deel uit van de expositie. Uiteraard zijn er ook muzikanten die zelf de draak steken met het ‘stoner’-imago; ‘Because I Got High’ van Afroman is het ultieme voorbeeld van zelfspot, dat eveneens te zien is op ‘The Pope Smokes Dope’.

De tijdloze aantrekkingskracht van ‘reefer music’

De manier waarop deze hedendaagse muzikanten over cannabisgebruik spreken – open, pragmatisch en voor sommigen nog steeds confronterend – staat mijlenver af van de omgang met cannabis in de beginjaren van de jazz, waarbij het inspirerende plantje zich nog moest verbergen achter een hele reeks van synoniemen, die alleen werden begrepen door “ingewijden”. Zo bracht Louis Armstrong in 1928 het nummer ‘Muggles’ uit, één van de synoniemen voor cannabis. Ook het album ‘The Louis Armstrong Story (Vol III)’ uit 1951, tevens met Ed Hines, bevat een uitvoering van dit nummer en is in de tentoonstelling opgenomen. Dertig jaar later bracht het platenlabel Stash Records het album ‘A Very Special Stash – The Best of Reefer Songs’ uit, een compilatie van de beste cannabisgerelateerde jazznummers uit de jaren twintig en dertig (ook getoond op de expositie), wat aangeeft dat deze nummers en hun onderwerp een tijdloze aantrekkingskracht hebben. Maar niet alle reeferliedjes uit die tijd gaan zo omzichtig met het onderwerp om – jazz-zangeressen Cleo Brown en Georgia White namen (in 1935 resp. 1937) uitvoeringen op van het nummer ‘The Stuff Is Here And It’s Mellow’, een vrolijk pianonummer met de volgende tekst…

“Lock the windows and close the door, (Sluit de ramen en doe de deur dicht,)

Start the party up once more! (Start het feest nog een keer!)

Hey, hey, let’s get gay, (Hey, hey, laten we vrolijk zijn,)

‘Cause the stuff is here! (Want het spul is hier!)”

Een hele reeks platenhoezen met een cannabisthema

Rond 2013 deed niemand meer geheimzinnig over verwijzingen naar cannabis in songteksten. Cannabis Corpse is een band met een carrière die uitsluitend is gebaseerd op hun liefde voor death metal en cannabis, en bracht in dat jaar het album ‘Beneath Grow Lights Thou Shalt Rise’ uit. Op de cover van dit album staat een man wiens ledematen worden afgerukt door een kweekruimte vol boosaardige cannabisplanten met rood gloeiende ogen! Deze albumcover móet je gewoon gezien hebben wanneer je de tentoonstelling bezoekt.

De ‘potpourri’ van albumhoezen met een cannabisthema in het Hash Marihuana & Hemp Museum wordt vervolmaakt met platen van artiesten waarvan de naam of de muziek verbonden is geraakt met cannabisgebruik. Denk daarbij aan het hitalbum van Missy Elliot uit 2003 ‘This Is Not A Test!’ dat opent met het nummer ‘Pass That Dutch’; ‘Rolling Papers’ van Wiz Khalifa uit 2011; het debuutalbum ‘Doggy Style’ van Snoop Dogg uit 1993 en vele andere. Vanzelfsprekend is geen enkele collectie cannabishoezen compleet zonder ‘Catch A Fire’ (1973) van Bob Marley and the Wailers, ‘Countryman’ (2005) van Willie Nelson en ‘Legalize It’ (1975) van Peter Tosh. En er zijn niet alleen Engelstalige albums te bewonderen. Ook de albums ‘Ganja Smoka’ (2002) van de Duitse reggae-artiest Benjie en ‘Skunk’ van de Nederlandse ska-band Doe Maar uit 1981 zijn aanwezig.

‘The Pope Smokes Dope’ opent in het Amsterdamse Hash Marihuana & Hemp Museum op zaterdag 3 juni 2017 en loopt tot 3 september 2017. Het museumkaartje geeft toegang tot de expositie. Mis het niet! Wat is jouw favoriete albumhoes met een cannabisthema? Laat het ons weten door hieronder een berichtje achter te laten.

Reageren

Heb je een standpunt? Deel hem dan hieronder.

Leave a Comment

Please enter a name
Oops, looks like you forgot something?
Read More
Read More